ölüm

Hep yara, yanık izleri
çekinmeden, izlerini düşünmeden,iyi olmadan hepsi
acıyorum kendime, derimden gitmedikleri için.
Sonra
hiçbir şey düşünmüyor gibi, sormuyorcasına ötekine
yersiz bir laf edip
kandırıyorum yüzümde biriken abluka ifadeyi
ve
zamanın unutturamadığı ne varsa, bir de acıtan candan ötesini
hepsine selam ediyorum; yerli yersiz gittiklerindeki gibi…
Gençliğini unutmaktan korkan yaşlıya,
anneliğinin gücüne sığınan vefaya
hiç baba olamamış bir adama
hep yeisle kıyasla beslenen vatandaşa
üstüne giymediği derdini çıkmaza sokan sevgiliye
sizin bilmediğiniz bir şeyi anlatır;saklarım dilden düşen gönülde yer  edineni
bu hatıra hep uhrevi pişmanlıklara gebe
ki
ne vakit geçse yanımdan ölüm
o yeşil ötünün altındaki ruhu teslim eden bedenle,
konuşası gelir, yutkunan boğazımda dönmeyen dilim
sarılası gelir, özleyip korktuğu hayatı beklerken
dün, gün demeden uzaklaştığı için…

02.07.10

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s